• “Tjoba!” Zullen ze vandaag in ’s Heer Hendrikskinderen gedacht hebben. Omdat wij Tilburgers natuurlijk mateloos geïnteresseerd zijn in de sociaal-culturele achtergrond van onze tegenstander besloten we op de heenweg op te zoeken waar die ietwat frappante naam nu precies vandaan komt. Nu vonden we op de website van een gelijknamige volleybalvereniging dat het woord een Maleisische afkom heeft en zoveel betekent als ‘We zullen het proberen’. Nou, weten we dat ook weer.

    Tjoba speelde tot op heden een paar prima wedstrijden en wist al tweemaal wedstrijden te winnen. Waar we in de afgelopen jaren regelmatig oefenden tegen de Zeeuwen en deze wedstrijden ook bijna allemaal wisten te winnen, gaven de resultaten tot op heden aanleiding om, jawel daar issie weer, aan te nemen dat de tegenstander vandaag aan ons gewaagd zou zijn. Het zou ook eens niet anders zijn in deze poule. We waren gewaarschuwd.

    Zelf moesten we het deze week stellen zonder Marjolein. Haar moeder werd vijftig, en ondanks mijn pogingen haar te overtuigen (‘Wat is er nu belangrijker Marjolein, Korfbal of je moeder?’) bleek in de aanloop naar deze wedstrijd dat we het zonder haar moesten doen. Dit betekende dat de Koopvrouw nogmaals zou starten. Gelukkig had de Bakkersvrouw haar weg terug gevonden vanuit het verre Zuiden, dus konden we qua dames verder ongewijzigd aantreden. Omdat Marjolein haar andere helft meenam naar de festiviteiten, verving Duracell de springgrage Feddinho.

    In het begin van de wedstrijd neemt Tilburg kort het initiatief door tweemaal op voorsprong te komen. Maar die voorsprong is maar iel en ook van korte duur. Tjoba klapt er meteen op en trekt de wedstrijd al snel naar zich toe. Waar Tilburg een beetje ‘Zondagkorfbal’ speelt, is Tjoba veel feller en speelt het met haar op de tanden. Resultaat is dat het in de eerste helft wegloopt van Tilburg. Terecht op dat moment, want we laten ons de kaas van het brood eten. Tjoba is scherper in de duels alsook in de afronding. Via vooral de Zeeuwse dames, en let wel, dit zijn échte Zeeuwse dames, die staan doordeweeks met blote handen kreeften uit een net te vissen, dus je maakt hun pies niet snel lauw, troeven ze ons af en lopen ze uit tot een comfortabele 12-7 ruststand.

    We wisten eigenlijk zelf wel waar het aan schortte. ‘De knop moest om’, maar ja, waar zit die knop dan hè. De boodschap was in ieder geval duidelijk; we moesten erop gaan klappen. Dan viel hier vandaag zeker nog wat te halen.

    In de tweede helft liet het nog even op zich wachten. Aanvankelijk modderde het Tilburgse spel in hetzelfde tempo door; Tjoba pakt zelfs nog een verschil van zes doelpunten. Maar na een kleine tien minuten komt de vorm erin aan Tilburgse zijde en gaan we knokken. We schakelen een paar versnellingen hoger en Tjoba begint te wankelen. We lopen steeds verder in en Tjoba verliest grip. De eerder makkelijk scorende ‘Blonde knakker’ aan Zeeuwse zijde zetten we verdedigend vast, we vechten voor iedere bal en gaan slim om met het Zeeuwse spel, wat ons ook menig vrije bal en strafworp oplevert. Met nog een kleine vijf minuten te spelen staat er een gelijke score op het bord. Dit was het moment om de Zeeuwen te laten knakken. Maar precies op dat moment zakken we zelf aanvallend terug. Het duurt te lang om er niet alleen op te klimmen, maar ook overheen te gaan. Tjoba pakt zelfs in de laatste minuten haar laatste voorsprong; we hebben nog een goede minuut om gelijk te maken. De Keizerin, die inmiddels in het veld gekomen was voor de Koopvrouw, beloont een goede invalbeurt door de gelijkmaker op typerende wijze op het bord te zetten.

    Met nog minder dan een minuut te spelen zoeken we naar het winnende doelpunt. Die kansen zijn er zeker, maar worden gemist. Midden in de aanval fluit de goed leidende arbiter af, wat een klein beetje bittere nasmaak geeft omdat het gevoel was dat met nog ietsje langer te spelen, de volle twee punten van ons zouden zijn.

    Maar tegelijkertijd moeten we ook reëel zijn. Wederom spelen we ‘Tilburg Style’, één wedstrijd met twee totaal verschillende helften. Op basis van de tweede helft houden we een bittere nasmaak, maar op basis van de eerste helft, moeten we ook niet vergeten, is een punt meenemen misschien ook wel prima.

    Wederom een gelijkspel in deze poule waarin iedereen van iedereen lijkt te kunnen winnen. Albatros en Merwede voegden er vandaag zelfs nog eentje aan toe. Het resultaat is dat Rust Roest met twee punten onderin bungelt, maar de overige ploegen allemaal dicht bij elkaar blijven. Het verschil tussen de nummer zeven en de nummer één? Slechts drie punten.

    Die nummer één treffen we volgende week. Vitesse komt op bezoek in Tilburg om haar koppositie te verdedigen. Het verschil met de Barendrechtse ploeg is slechts twee punten, dus winst volgende week betekent dat we weer op gelijke hoogte komen. Tot op heden scoren wij meer dan Vitesse, maar Vitesse laat minder door. Het belooft dus weer een spannende pot te worden maar wij hebben één streepje voor: we spelen weer in eigen huis. Dus verzamel je toeters, schraap je keel, bestel je biertje en dan zien we je volgende week langs de lijn! Alles om de twee punten in Tilburg te houden.

    Tilburg 1.