• Nieuw jaar, nieuwe kansen! Wat veranderingen hier en daar, maar grotendeels met dezelfde ploeg. Nog steeds onder leiding van de Kooimeester, maar voor het eerst in jaren zonder Marie-Louise. En ook Mona en de Bakkersvrouw moeten nog even verstek laten gaan door pijntjes hier en daar. Wederom dit jaar tegen veel oude bekenden, al zou de tegenstander van vandaag een relatief onbekende zijn. Hoewel ons tweede team vorig jaar tegen Oranje Wit speelde, was het jaren geleden dat we met het vaandelteam tegen deze Dordtse ploeg uitkwamen.

    Bij voorbaat een poule waarin de ploegen waarschijnlijk gewaagd zijn aan elkaar. We weten al dat het met KOAG en Swift altijd stuivertje wisselen is en veelal de vorm van de dag bepaalt wie met volle handen naar huis gaat. Voor Oranje Wit was het afwachten wat we aan zouden treffen.

    Een mooi weertje vandaag, op een locatie die verbouwd wordt. Facilitair gezien dus geen geweldige omgeving. Wel een spannende wedstrijd in aanloop naar onze wedstrijd, want ons tweede team speelt voor ons en speelt in de laatste minuut gelijk in een doelpuntarme wedstrijd.

    Wijzelf worden direct bij aanvang van de wedstrijd getrakteerd op het eerste thuisdoelpunt, maar maken direct gelijk. Na die gelijkmaker lopen we direct uit naar 1-3, in een wedstrijd die onder controle voelt. De thuiswedstrijd levert snel de bal in en wij spelen lange aanvallen. Het voelt als wachten tot we verder uitlopen. Alleen valt het balletje er niet in, dus kabbelt de wedstrijd een beetje voort. Er lijkt niet zoveel aan de hand. Maar we wisselen wel wat poppetjes om aanvallend naar andere mogelijkheden te kunnen zoeken.

    Maar de productie komt niet goed op gang. Schot na schot wordt de Dordtse lucht in gevuurd, maar helaas niet door het mandje. Sja, dan telt ie niet, hè. De thuisploeg moet knokken voor haar doelpunten en komt eigenlijk niet tot veldgoals. Maar bij gebrek aan score onzerzijds komen ze doelpuntje na doelpuntje toch weer dichterbij. Net voor rust pakken ze zelfs een voorsprong van 6-5.

    Op dat moment voelt het alsof we gewoon slordig zijn, er een tandje bij moeten doen en dan de wedstrijd naar ons toe gaan trekken. Soms is het zo makkelijk. Soms ook niet.

    Ook de tweede helft komt het niet op gang. Qua spel is het wat loom, maar misschien niet eens zo slecht. Genoeg kansen. Maar onveranderd blijven ze extreem moeilijk vallen. Dit terwijl we zelf wel iets slordiger worden in het verdedigende werk. We helpen onszelf wat dat betreft niet. Het ‘erop en erover moment’ komt niet. Oranje Wit zoekt inmiddels geduldig naar kansen en maakt ze ook. Wijzelf worden steeds onverzorgder in de aanvallen; het lijkt allemaal niet te lukken vandaag. Enige lichtpuntje is waarschijnlijk dat zowel Ei als Vlaai Sifan Hassan hun stip maken. Maar daar is het wel mee gezegd.

    Het deksel komt in de laatste tien minuten op onze neus. Hoewel we lange tijd aan het modderen zijn maar het verschil telkens een of twee doelpunten blijft, laten we Oranje Wit twee makkelijke doelpunten scoren waardoor nu het gat ineens vier doelpunten wordt. Dan weet je dat het heel lastig wordt vandaag, gezien de vorm en de stand van de klok. En zo geschiedde. Er verandert weinig meer en de prima leidende arbiters fluiten af op een 15-10 eindstand.

    Sja, wat moet je zeggen na zo’n wedstrijd. Ik denk dat ik hierboven alles al gezegd heb. Dit was gewoon niet goed genoeg. Vooral niet zuiver genoeg eigenlijk. Met een schotpercentage als het onze vandaag gooi je geen hoge ogen. Dat moet beter. Niets ten nadele van Oranje Wit, maar ik kijk vooral naar onszelf na de wedstrijd van vandaag.

    Dit was niet de start van de competitie die we voor ogen hadden, moge dat duidelijk zijn. Maar goed, je kunt er eens zo’n wedstrijd tussen hebben zitten. Volgende week de eerste thuiswedstrijd en dan moeten de punten in Tilburg blijven. Tegen KOAG, dus we weten wat we kunnen verwachten. Tot dan!

    Tilburg 1.