• Ken je dat verhaal van die ezel en die steen? Kom ik op terug.

    Fortis, Oost-Souburg. Ik kom eigenlijk nooit in Oost-Souburg. Behalve wanneer ik moet korfballen. Dan pak ik m’n kicksen in en zet ik de navigatie op de geweldige ‘Baskensburg hal’. Die kent je navigatie, want deze hal bestond al voordat de oprichters van TomTom uberhaupt het levenslicht zagen. In deze ‘Baskensburg’, zo ver mijn geheugen strekt, hebben we enkel flopwedstrijden gespeeld. We zijn hier ook eens kampioen geworden, een jaar of 7 geleden. Maar ook dat was een geweldige flopwedstrijd. Alleen was het net voldoende. Vorig jaar echter was het niet voldoende in deze hal. Op de lekker holle houten vloer waan je je in de jaren 70. Alsof je in een hal staat die in opdracht van Nikita Chroesjtsjov gebouwd werd. De zwart-geel hemden van Fortis voelen zich hier thuis. Vorig jaar overvielen ze ons met een fijn staaltje goed voorbereid anti-korfbal waarmee ze effectief ons spel onschadelijk maakten.

    Wat was het credo voorafgaand aan deze wedstrijd? Precies, niet nogmaals in die val trappen. Fortis zou weer tot op het bot gemotiveerd zijn, gesterkt door eerdere prestaties in deze hal, bewapend met een strijdplan wat niet zou gaan bijdragen aan het levensgeluk van de neutrale toeschouwer. Het stond vooraf allemaal op papier, dus dan kun je niet nogmaals diezelfde fout maken toch?

    Ras optimisten dat we zijn leefden we vol goede moed toe naar deze wedstrijd want we wisten het zeker: ditmaal gingen we ons niet laten verleiden om mee te gaan in het spel van Fortis. We zouden verstandig gaan korfballen en een eind maken aan de ‘Baskensburg-vloek’.

    Aanvankelijk leek er geen vuiltje aan de lucht. Vrij snel in de wedstrijd komen we op een 0-2 voorsprong. Maar dat was eigenlijk ook meteen het laatste lichtpunt. Fortis maakte snel duidelijk dat we vandaag niet opgetrommeld waren om er iets moois van te maken. Ze waren voorbereid en ze waren scherp. Op slimme wijze vertragen ze het spel en drukken ze ons naar de 2-2 situatie, met een hoop vertraging onderweg. We gaan er wederom onhandig mee om. Je weet precies wat er gaat komen, en toch reageren we er, sorry dat ik het zo op moet schrijven, oliedom op.

    Zo nu en dan spelen we onszelf er onderuit. We zijn wel fel, willen graag, maar worden regelmatig op verwarrende wijze teruggefloten in de eerste helft. Het is vaak niet duidelijk wat de leidsmannen willen en als het dan al niet lekker loopt, dan is dat natuurlijk extra frustrerend. Fortis zet ons op achterstand en we moeten in de achtervolging. Aanvallend is het ongekend ondermaats; de ruststand noteert 8-6. Ja, zes. Met zes doelpunten in een helft ga je natuurlijk nergens potten breken.

    Overduidelijk dat het anders moet. De Hoofbaas wisselt Duracell met Mooiboy en aanvankelijk lijkt dit na rust direct effect te sorteren omdat we vrij snel de aansluitingstreffer maken. We weten verdedigend lang dicht te houden, maar vallen vervolgens aanvallend weer terug in een opeenstapeling van slechte keuzes en slordige fouten. Fortis weet dus weer terug te komen op een marge van twee. Sterker nog, een paar slordige fouten van ons worden genadeloos hard afgestraft en in korte tijd is het verschil zelfs vier. Gezien de ‘flow’ van de wedstrijd wordt het een hels karwei om daarvan terug te komen.

    Zonder goed te spelen lopen we wel weer in naar een marge van twee, maar er is onvoldoende slagkracht om het gat te verkleinen. Met nog een minuut of vijf op de klok weet Fortis wederom het gat op vier te zetten en dan weten we wel dat het einde oefening is vandaag. De leidsmannen, die overigens in de tweede helft uitstekend floten, fluiten af bij een 17-13 eindstand. Bittere pil.

    Na zo’n wedstrijd overheerst frustratie. Het is zo onnodig allemaal. Je zag het van mijlenver aankomen. Al dat we hadden moeten doen, is rustig blijven korfballen, anticiperen en afstraffen. Maar we doen alles behalve dat. Dus dan verdienen we het ook niet. Complimenten overigens aan Fortis, wat overduidelijk een ‘plan de campagne’ had en dit ook met strijd, felheid en overtuiging uitvoerde. Ze zijn de verdiende winnaar vandaag.
    Dus ja, die ezel. Die was dus net wat slimmer dan wij. Die stoot zich eenmaal, maar daarna niet meer. Wij wel. Maar goed, opstaan en weer doorgaan. Ook vorig jaar verloren we hier op exact dezelfde wijze, maar pakten we direct daarna de draad weer op. Laten we dit jaar hetzelfde doen.

    Vandaag was een uitgelezen kans op aan kop te komen in deze poule omdat Vriendenschaar (verrassend?) won van Spirit in eigen huis. Nu staan er maar liefst vijf ploegen op vier punten, dus is het zaak om te blijven winnen, wil je geen ploegen uit het oog gaan verliezen. Dat moet volgende week thuis tegen Animo. Animo verloor deze week nipt van KOAG, nadat ze eerder vrij ruim van Spirit verloren en een degelijke zege op RWA boekten. De ploeg uit Geldermalsen is geen onbekende voor ons, dus we weten waar we aan toe zijn. Hopelijk zijn jullie volgende week allemaal aanwezig in de Westerhell om ons naar een overwinning te brullen!

    Tilburg 1.