• Zaterdag 14 maart 2026. Een dag met alle ingrediënten voor een TOP dag. Maar, zoals een goede kok van zijn Hollandaisesaus met een klein beetje aanpassing een Bearnaisesaus maakt, gold ook voor deze potentiële TOP dag dat een klein krulletje onder aan de P er een TOB dag van kon maken. We wisten dus allemaal van tevoren dat deze dag twee kanten op kon schieten. En dat we dat niet zelf helemaal in de hand hadden.

    Maar enfin, één deel van het recept hadden wij wel in eigen hand en dat was naar Oost Souburg rijden en Fortis verslaan. Dan zou het wachten zijn of Albatros het zou lukken van Swift te winnen. Onze inschatting? Swift is een taaie ploeg, Albatros heeft kampioenskoorts, dat kon nog wel eens een lastig verhaal worden voor de Zwijndrechter ploeg. Dus als het allemaal niet tegen zou zitten… Dan kon wel eens de ultieme bekroning van een seizoen volgen. En meer dan dat. Ik zeg regelmatig: we staan al met één been in de Hoofdklasse. Beetje gekscherend natuurlijk. Maar, ik zeg ook altijd: na dit seizoen is het voor ondergetekende einde oefening, tenzij we promoveren naar de Hoofdklasse.

    Puntje bij paaltje was me er dus eigenlijk wel veel aan gelegen om vandaag te winnen. Ik doe al even mee, heb mensen zien komen en gaan, het niveau zien dalen en daarna met deze mooie groep ook zien stijgen. Dus ik weet wat we in huis hebben. Wij moeten deze pot kunnen winnen.

    Dat winnen zou, mits het ook in Middelburg in ons voordeel uit zou vallen, een rentree naar de Hoofdklasse betekenen voor Tilburg, na ik schat bijna 20 jaar. Een ultieme beloning na 15 jaar spelen in de selectie en het beste argument voor het thuisfront om er nog ééééén jaartje aan te plakken. En winnen van Fortis? Natuurlijk, Fortis is een goede ploeg. Maar ik vind dat als wij alles op alles zetten, wij van Fortis moeten winnen. Thuis lieten we ook al zien dat er voor de Zeeuwen niets te halen viel.

    We willen wel eens goed aan de wedstrijd beginnen, maar dan toch het tegenovergestelde doen. Vandaag was dat niet zo. Vooral verdedigend starten we uitstekend. Fortis heeft de grootste moeite tot kansen te komen en wij onderscheppen snel. Aanvallend is het nog wel wat te slordig, maar we weten met een 0-4 tussenstand goed de toon te zetten. Vlaai Siffan Hassan schiet met scherp en de Verloren Zoon is lastig te beteugelen voor de Zeeuwen. Wel merken we dat we in één vak veel over hebben en in het andere vak wat langer moeten zoeken, dus we zetten tijdig wat om zodat de krachten beter verdeeld worden. De 5-10 ruststand voelt op dat moment terecht, al heerst het gevoel dat we nog net wat te slordig zijn.

    Direct na rust schieten we met scherp en bouwen we de voorsprong uit naar 6-13. Op dat moment lijkt het een ‘walk in the park’ te worden. Weinig aanknopingspunten voor Fortis om terug in de wedstrijd te komen. Nu even ‘door scoren’ en het restant van de wedstrijd wordt leuk, ook voor het meegereisde publiek.

    Maar dan gebeurt er iets raars. Ik kan niet zo goed uitleggen wat, maar ineens loopt het vast. Het spel wordt alsmaar moeizamer en slordiger. Fortis ziet dit ook en doet er toch nog een tandje bij. Met nog vijftien minuten te spelen scoren we ons vijftiende en laatste (!!) doelpunt van de wedstrijd. Fortis weet op 12 minuten de 15-13 te maken. Nu weet u waarschijnlijk al dat de eindstand van deze wedstrijd 15-15 wordt. Dus dat Fortis 12 minuten nodig heeft om 2 doelpunten te maken. Dat is lang. Heel lang. Maar weet u wat nog langer is? 12 minuten wachten, maar dan voor nul doelpunten. Dat is taai.

    Er wordt eigenlijk, een paar slordigheden daar gelaten, maar vooral tegen einde wedstrijd, prima tot soms uitstekend verdedigd onzerzijds. Maar door de totale doelpuntendroogte beginnen we langzamerhand in te zien dat deze wedstrijd alles behalve een ‘walk in the park’ wordt. We wisselen, zetten om, passen ons plan aan, maar niks werkt. Niks. Het spel is slecht, we nemen de verkeerde schoten, daar waar we de schoten nemen die wel goed zijn is er de pech dat ze eruit draaien of ketsen. Forceren we wel iets, helpt het arbitrale duo ook niet mee op de momenten dat we ze nodig hebben. Een optelsom van ellende en uiteraard, met liefst 44 seconden op de klok waait de 15-15 van Fortis er natuurlijk in. En in die laatste seconden proberen wij wat te forceren, maar die draait eruit. Malaise compleet. Einde wedstrijd.

    Nou, er is flink gekookt, zullen we maar zeggen. Die Hollandaisesaus werd niet eens een Bearnaisesaus (dat was nog lekker geweest op je Cote de Boeuf) maar een bak gruwel. Ongeloof heerst, zeker omdat vrij snel duidelijk is dat Albatros grootse moeite heeft met Swift. Albatros verneemt naar verluidt met 19-18 en nog tien minuten te spelen het resultaat, dus laat de wedstrijd vieren omdat ze weten dat ze kampioen zijn. Ja, het resultaat in Middelburg was uiteindelijk wellicht vertekend maar ik moet nog zien of het ze gelukt was als ze zouden hebben gehoord dat de punten echt nodig waren. Maar goed, dat is niet zo. Dus gooien wij roet in ons eigen eten, maar ik feliciteer wel Albatros met een knap kampioenschap. Als promovendus nota bene, in deze taaie poule waar iedereen het elkaar lastig wist te maken. Petje af.

    Maar goed, op dat moment kun je daar natuurlijk niet aan denken. Hoe knap het van Albatros is. Dan overheerst de teleurstelling en het besef dat dit het dan was. Dan is de terugreis lang, durf ik gerust met u te delen.

    Het had zo mooi kunnen zijn maar helaas is dit wat het is. Ik wil dit verslag niet in mineur eindigen maar helaas is dat wel wat stemmingstechnisch overheerst. Wel ben ik enorm trots op onze hele selectie waarmee we prachtige wedstrijden gespeeld hebben en met regelmaat uitstekend spel hebben laten zien. Dan maar kampioen volgend jaar, maar dan kom ik wel met een goud-gele rakker van langs de kant kijken. Mona ook denk ik, als ze tegen die tijd niet al dronken is.

    Tot op het veld, dan weer knallen om te zorgen dat we deze bittere nasmaak om kunnen zetten in iets zoets!

    Frank.